ماده ۱۹۰ قانون مدنی

ماده ۱۰ — اصل آزادی قراردادها

ماده ۱۰ به اشخاص اجازه می‌دهد روابط خود را با توافق و در قالب‌هایی که قانون صریحاً منع نکرده است تنظیم کنند. این ماده پایه اصل آزادی قراردادها در حقوق ایران است و به قراردادهای خصوصی، حتی اگر در قانون نامی برای آن‌ها ذکر نشده باشد، اعتبار می‌بخشد. شرط اصلی نفوذ قرارداد، مخالف نبودن آن با متن صریح قانون است. ماده ۱۰ جایگزین قواعد آمره یا تشریفات قانونی مانند تنظیم سند رسمی برای برخی معاملات نمی‌شود.

ماده ۲۱۹ — لزوم وفا به عقد

ماده ۲۱۹ اصل لزوم قراردادها را بیان می‌کند: قرارداد معتبر باید اجرا شود و طرفین نمی‌توانند یک‌طرفه از آن خارج شوند، مگر با توافق (اقاله) یا استفاده از یکی از اسباب قانونی فسخ. این ماده مکمل ماده ۱۰ است.

ماده ۲۲۰ — عرف و عادت در اجرای قرارداد

ماده ۲۲۰ می‌گوید قرارداد فقط شامل چیزهایی نیست که صریحاً نوشته شده است؛ عرف و عادت و قانون نیز می‌توانند آثاری به قرارداد اضافه کنند. این ماده در اختلاف‌هایی کاربرد دارد که متن قرارداد درباره یک موضوع سکوت کرده است.

ماده ۳۳۸ — تعریف بیع

ماده ۳۳۸ بیع را چنین تعریف می‌کند: انتقال مالکیت یک عین در برابر عوض معلوم. این تعریف سه رکن دارد: تملیک، عین بودن مورد معامله و معلوم بودن عوض. بیع یکی از رایج‌ترین عقود در زندگی روزمره است.